Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Απουσία

Μου είχες πει,
πως θα μου λείψεις τα Χριστούγεννα.
Και τώρα που έξω χάραξε μια μέρα σιγαλή,
τα Χριστούγεννα,
μου λείπουν.

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗ



Και ξαφνικά...
κάποιος είπε πως έρχεται το τέλος.
Ο Γιακουμής πήγε και κοίταξε έξω απ' το παράθυρο
κι εμείς οι άλλοι πήγαμε και στριμωχτήκαμε
στην πόρτα.
Ο θόρυβος που πλησίαζε μας έπεισε.
Δεν ήταν ψέμα. Ερχότανε το τέλος.
Είδαμε την γειτόνισσα απέναντι να βγαίνει
τρέχοντας να μαζέψει τα ρούχα από το σχοινάκι.
Ανάμεσα σε κάποιους σιωπηλούς περαστικούς
είδαμε τον Χάρη με χλωμό πρόσωπο
να έρχεται και να πέφτει μες την αγκαλιά μας.
Το παλτό του είχε την μυρωδιά της απόγνωσης.
Έρχεται το τέλος μας είπε με σπασμένη φωνή.
Ο Μίλτος με τα μάτια υγρά γύρισε στο δωμάτιο να βρει τα τσιγάρα του
κι η Μαριγούλα άρχισε να μαζεύει τα ρούχα της
σε μια δερμάτινη τσάντα σχισμένη από τα πολλά
ταξίδια του πατέρα στις θάλασσες.
Εγώ εξακολουθούσα να στέκομαι στην πόρτα αμίλητος.
Ένιωσα το χέρι της Μαρίνας που έτρεμε ν' αγγίζει το δικό μου.

Η τελευταία χαρά μου, ήταν τότε που με φώναξε να πάμε να μαζέψουμε σταφύλια.
Πού να πήγε άραγε εκείνος ο Σεπτέμβρης που με ανοιχτά
πουκάμισα χαράζαμε πάνω στα στήθια μας πορείες.
Αχ, βρε μάνα.
Όταν μας άφησες κλαίγαμε.
Πού είσαι τώρα να κλάψεις εσύ για μας που συνεχίσαμε να ζούμε.
Κάποιος τότε μας φώναξε και γυρίσαμε και καθίσαμε
γύρω από το τραπέζι.
Δέσαμε τα χέρια μας και δεν ξαναμίλησε κανένας.
Άραγε έπρεπε να ΄ρθει αυτό το τέλος για να σμίξουμε;
Έπρεπε να 'ρθει αυτό το τέλος για να ζεσταθούν μεταξύ τους τα χέρια μας;
Έπρεπε να 'ρθεί αυτό το τέλος για ν' ανοίξουμε τα δώρα μας;

Και τώρα;
Τώρα που ο αέρας μυρίζει βροχή
εμείς περιμένουμε να 'ρθει το τέλος.
Εκείνο που δεν ξέρουμε
είναι τι θα είναι αυτό που θα τελειώσει.

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Δεξίωση

Χθες,
το άσπρο και το μαύρο,
παρέθεσαν δεξίωση
στους άγνωστους καιρούς
στην αίθουσα της Κυριακής 
των χρωμάτων.

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

Στ' ανοιχτά των Κυθήρων

Έλυσες τα μαλλιά σου στον άνεμο
κι εκείνος απρόσεχτα μπλέχτηκε
πάνω τους.
Δεν είναι που έτρεξα με φόρα
να σας ξεμπερδέψω.
Είναι που γίνατε αιτία να ξεφουσκώσουν
τα πανιά.
Είναι που για δικούς σας λόγους
ρίξατε το φεγγάρι στην θάλασσα.
Είναι που σε κέρδισε κι εσένα
ένας αέρας.

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Θλίψη

Τώρα που φεύγω
κοίτα παιδί μου να ντύνεσαι
καλά.
<<κρυώνει ο κόσμος>>
Χωρίς παράθυρα ανοιχτά
χωρίς να λάμπει στα μάτια τους
ο ήλιος.
Και δε θα το πιστέψεις:
Γι' αυτούς τους παγωμένους ανέμους
μερίδιο ευθύνης έχεις αγόρι μου
κι εσύ.

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Γιατί μας άφησαν
και 'φύγαν τα παιδιά;
Απ' την αυλή μας γιατί απομακρύνθηκε
το μέλλον;
Γιατί στην δύση μας
αφήσαμε να σβήσει η φωτιά
από έναν ήλιο λαμπερό
και ανατέλλων;